ΡΩΣΙΑ - ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ

Το πρόβλημα με την Κριμαία είναι ότι έχει...μπόλικους Ρώσους και ότι τα καλά παιδιά είναι οι Ουκρανοί. Το καλό με το Κόσοβο είναι ότι είχε πολλούς Αλβανούς και ότι τα κακά παιδιά ήταν οι Σέρβοι. Άρα δεν αναγνωρίζουμε το πρώτο δημοψήφισμα, αναγνωρίζουμε όμως το δεύτερο. (Ιστορικά στο μεταξύ, η Κριμαία είναι πολύ περισσότερο ρωσική απ' ό,τι το Κόσοβο αλβανικό, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα)... Ο Πούτιν κατηγορείται λοιπόν για φασιστικές συμπεριφορές, αυταρχισμό, εγκλήματα κλπ...Και δικαίως. Δικαιολογεί και με το παραπάνω ενδεχομένως αυτές τις κατηγορίες. (Άλλωστε «τι θα ήμασταν χωρίς βαρβάρους»)? Το κρίμα του όμως δυστυχώς δεν είναι όλα αυτά. Είναι ότι δεν είναι σαν τον Τούτζμαν που ήταν αρεστός στη Δύση, παρά τα εγκλήματα των Κροατών κατά των Σέρβων το 1995, στην Κράινα. Απλά η ισχύς του και η ενεργειακή ημιεξάρτηση της κεντρικής Ευρώπης τον σώζει από το να καταντήσει έρμαιο σαν τον Μιλόσεβιτς και τον Κάρατζιτς...
Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει ο μέσος Ευρωπαίος και Αμερικάνος είναι ότι η Ρωσία δεν είναι ένα ... «ordinary» κράτος. Το να εισέρχεσαι στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, μιας πάλαι ποτέ έστω υπερδύναμης, της μεγαλύτερης χώρας του κόσμου και να θέλεις να της το αποσπάσεις δεν μπορεί να γίνει χωρίς αντίδραση....Και αυτό γιατί η Ουκρανία είχε τεράστια γεωπολιτική αξία για το Κρεμλίνο (ειδικά η Κριμαία) ιστορικά και όποιος δεν το ξέρει ας ρωτήσει τους Τούρκους....Δεν είναι σαν τις βαλτικές δημοκρατίες που ήταν "ελεύθερα πουλιά" για τη Ρωσία, σαν τη Σλοβενία για το Γιουγκοσλαβικό Στρατό. Κι αυτό που δεν μπορεί να «χωνέψει» ο μέσος Ευρωπαίος και Αμερικάνος είναι ότι υπάρχει δυνατότητα να είσαι δυνατός από μόνος σου, διατηρώντας ένα μαζοχιστικό έστω δικαίωμα να αντιλαμβάνεσαι τον εαυτό σου μακριά από τον δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, σκόπιμα, όπως ανέκαθεν...Να έχεις το δικαίωμα να επιλέγεις πάντα μία δημοκρατία κατ’ επίφαση, το να είναι ο φτωχός συγγενής της Ευρώπης, ένας γίγαντας από λίπος και όχι μυς, με υποδώριους «φασιστικίζοντες» ιστούς... δηλαδή ρε παιδάκι μου εκτός του «επιτυχημένου» δυτικού μηχανισμού. Να σαι όλα αυτά και να «κάνεις το παιχνίδι» στο εγγύς περιβάλλον σου...να παίζεις μπάλα στην έδρα σου...και το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα να έχεις εκατοντάδες εκατομμύρια λαού εντός και εκτός συνόρων που σε υποστηρίζει...
Και ενώ οι χώρες της ΕΕ είχαν ευτυχώς την τύχη να ενταχθούν στη δυτική πλευρά του παραπετάσματος (αποφεύγοντας επάρατους σταλινισμούς και φασιστοκομμουνισμούς), δεν μπορούν να απαιτούν ομογενοποίηση απανταχόθεν, ούτε να πετυχαίνει επ' άπειρον η συνταγή νεοφιλελευθερισμός-δημοκρατία δυτικού τύπου-ΕΕ-ΝΑΤΟ και όποιος δεν γουστάρει πόλεμος. Ένας δυτικός κόσμος χωροφύλακας που δυστυχώς κατάντησε να σπέρνει εκτός από ελπίδες και κρίση από δω και απο κει, δεν μπορεί να είναι απαραίτητα αποδεκτός από οποιονδήποτε (ψευτό)περήφανο Ανατολίτη που έχει μεγαλώσει με διαφορετική θρησκεία από τον καθολικισμό-προτεσταντισμό, διαφορετική γλώσσα από τη λατινική-αγγλοσαξωνική, με διαφορετική ιστορία και διαφορετικά εγκλήματα -αν θες- (αποικιοκρατίες, σταυροφορίες), με διαφορετικό οικονομικό μοντέλο από αυτό των Σμιθ και Κέινζ και διαφορετικό πολιτισμό και τέχνη. Ούτε να εφαρμόζεις μεσσιανιστικές λογικές και αφορισμούς...
Ο δυτικός μηχανισμός χρειάζεται περισσότερο εμβάθυνση πια, παρά επέκταση....Τα 15 μέλη έγιναν 28....ώρα να γινει η δουλειά ότι αυτοί οι 28 να πλησιάσουν μεταξύ τους, να δούμε τα προβλήματα και τα λάθη μας....Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε σύσκεψη στις Βρυξέλλες χωρίς η αστυνομία να κλείνει ολόκληρες εκτάσεις? Εκεί είναι το θέμα, παρά να προσπαθούμε να κάνουμε ότι μπορούμε περισσότερο για να πληγεί η προαιώνια φοβία μας, η Ρωσία. Και σαν από κόμπλεξ έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ μας, να μην μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε και να ζητάμε τη βοήθεια της "θείας Αμερικής"...
Σωστή εμβάθυνση με μηχανισμούς κοντά στο λαό...Και τότε και η ίδια η σαθρή Ρωσία, μπορεί να θέλει να γίνει και λίγο πιο φιλοευρωπαΪκή....Ποτέ δεν ξέρεις, οι λαοί ξέρουν και βλέπουν...Αντιθέτως, μεθοδευμένες κινήσεις απομόνωσης ενός ούτως ή άλλως «εσωστρεφούς» παιδιού γίνονται από το 1990 μέχρι σήμερα. Αυτή η πολιτική οδήγησε σήμερα εδώ...
Και όλη αυτη η πολιτική θα οδηγήσει σε ένα αποτέλεσμα που θα είναι πάλι ήττα για όλους. Για τους Ουκρανούς γιατί το κράτος τους γίνεται πιόνι πολιτικών παιχνιδιών και μπορεί να διαμελιστεί, ενώ θρηνούν ήδη πολλά θύματα, για τους Ρώσους που ό,τι κι αν κερδίσουν (αν το κερδίσουν), αυτό που ενδεχομένως τους άξιζε εξ αρχής, θα το πάρουν με τεράστιο κόστος, για τους Ευρωπαίους που γι άλλη μια φορά αποδεικνύουν ότι δεν μπορούν να παίξουν μπάλα διπλωματικά, με την κάκιστη ιδέα να προσεταιριστεί μ’ αυτό τον τρόπο, χρόνο και όρους την Ουκρανία (επιθυμία που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου) και για τους Αμερικάνους που βλέπουν ότι τα χρόνια του Γκορμπατσόφ και του Γέλτσιν με τις πίτσες Hut έχουν περάσει ανεπιστρεπτί....
Ας ελπίσουμε ότι ό,τι και αν γίνει, να μην γίνει πρωτίστως πόλεμος. Από κει και πέρα, μακάρι σ’ αυτή την ιστορική στιγμή να συμβεί ό,τι πιο δίκαιο και σωστό για όλο τον κόσμο εντός και εκτός Ουκρανίας.

17/3/2014

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ "ΙΔΕΑ" ΤΩΝ ΠΡΟΚΛΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΩΝ

    Λένε ότι οι Βρυξελλιώτες δεν χωνεύουν και πολύ τους "Ευρωκράτες"...

    Έτσι αποκαλούν την πλειάδα των ξένων που τους "φορτώθηκαν" εδώ και πολλά χρόνια για να εργαστούν για λογαριασμό της ΕΕ. Οι κουστουμαρισμένοι κύριοι και οι σικάτες κυρίες κάθε μέρα παραλύουν την κίνηση της πόλης συρώμενοι προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση: την πλατεία Σούμαν και πέριξ αυτής, το πιλοτήριο των αποφάσεων που διαμορφώνουν την καθημερινότητα εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών.Τα οφέλη όλων αυτών των "τυχερών" υπαλλήλων φαντάζουν σκάνδαλο στα μάτια των "απλών" πολιτών που παλεύουν για μία καλύτερη ζωή.  Γι' αυτό δεν πρέπει να δείχνουν το badge τους οι "ευρωκράτες" όταν είναι εκτός των εγκαταστάσεων που δουλεύουν. Για "λόγους ασφαλείας" μας είπαν. Ασφάλεια που απέχει όμως πολύ από την ευθιξία για τους χιλιάδες μη συνειδησιακά "μαστιζομένους"... 

    Δεν έχουν όμως και την ίδια άποψη και όσοι εισπράτουν τα παχυλά ενοίκια από τους συμβασιούχους και τους μόνιμους. Όσοι δουλεύουν καθημερινά στα lunch break χάρις τους Ευρωκράτες. Γι' αυτούς οι ευρωπαϊκή ιδέα -τρανσέξουαλ ή μη- κατανοητή ή όχι, συνεισφέρει μερικά εκατοντάδες και χιλιάδες ευρώ μηνιαίως στην τσέπη τους. Καθόλου άσχημα να πληρώνεσαι από μία "ιδέα". Άλλη έχασαν τη ζωή τους από μία ιδέα...Εμείς οι αναλώσιμοι συμβασιούχοι και οι χιλιάδες νέοι των κρατών μελών της Ευρώπης που προσπαθούν αγκομαχώντας να διεισδύσουν, είμαστε κάπου ανάμεσα.  Επενδύουμε το μέλλον μας στην μεταλλαγμένη ιδέα των διαβρωμένων πατέρων της κατευθυνόμενης ευρωδιάλυσης, με τους ελάχιστους συνειδησιακά "μαστιζομένους' να αντιφάσκουν συνειδητά μεταξύ της λογικής της πραγματικότητας που μας οδηγεί η ανάγκη,  και του ρομαντικού, ουτοπικού κόσμου της ισότητας, της δικαιοσύνης και της ελεύθερης επιλογής που θα θέλαμε για τη δουλειά μας και για τον κόσμο που ζούμε και που θα ήθελαν κατά τ' άλλα και οι πατέρες της ΕΕ, 60 χρόνια πριν.

     Περιδιαβαίνω το "Εuropean Quarter". Τα κτήρια "τεχνοκρατικής αρχιτεκτονικής", σχεδόν φουτουριστικά κατασκευάσματα, άντρα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας υψηλών ταχυτήτων και αναμασημένων λόγων. Παντού τα κάστρα του Καπιταλισμού αντικαθιστούν τις πέτρες με αστραφτερές τζαμαρίες, τις σκαλωσιές με 25όροφους ουρανοξύστες, τις τάφρους με αλεπάλληλα check-in στην είσοδο και οι σύγχρονοι ιππότες φορούν γραβατωμένες πανοπλίες, κραδαίνοντας το υπέρτατο όπλο της "προτζεκτομανατζερικής" μας εποχής: την κλασική μαύρη βαλιτσούλα των documents και του λάπτοπ. Στις επάλξεις οι σεκιουριτάδες και σε περιόδους "κρίσης" επιστρατεύονται και τα δεκάδες περιπολικά- τα σινικά τείχη απόκρουσης των αγανακτισμένων πολιτών που εξαπολύουν μύδρους και πέτρες από τους καταπέλτες της οργής τους.

    Και αναρωτιέται κανείς γιατί φτάσαμε στο σημείο να πρέπει να προστατεύονται οι λήπτες των αποφάσεων, όταν η "ιδέα" των προκατόχων τους φαινόταν τόσο μεγαλειώδης;  Και γιατί χρειάζονται χιλιάδες γυάλινα κουτάκια -μέσα στα οποία στιβάζονται χιλιάδες μεγάλα γραφεία με χιλιάδες διοικητικούς υπαλλήλους και βοηθούς αν δεν αλλάζει τελικά κάτι;  Με εκατομμύρια καφέδες, δισεκατομμύρια έγγραφα, και τρισεκατομμύρια ευρώ συντήρησης;   Η ευρωπαική "ιδέα" δείχνει να φωλιάζει στους περιστερώνες των γυάλινων γολιάθ και να προχωρά όπως μία χελώνα. Ψάχνοντας να βρει προσανατολισμό και μία κατηφόρα μπας και τσουλίσει πιο γρήγορα...

    Και ενώ ο φόβος του παρόντος και κυρίως του μέλλοντος φαίνεται να βαραίνει όλο και περισσότερο στις ζωές των νέων ανθρώπων και να επικρέμεται απειλητικά πάνω από τις κοψιές της Κομμισιόν, τα σημερινά «αφεντικά» - οι κληρονόμοι της πάλαι ποτέ Ευρωπαϊκής ενοποίησης, δείχνουν εγκλωβισμένα στο καβούκι του μικρόκοσμού τους, πλασάροντας την ψέυτικη πρόκληση των διαγωνισμών-παρωδία και αδυνατώντας να κατανοήσουν την αληθινή, αυτή της τεράστιας αντίθεσης των δεινοσαύρων πρωτοϋπαλλήλων με τα φουσκωμένα πορτοφόλια και των εκατομμύρια νέων ανέργων και απόρων που δημιουργεί η μακροχρόνια αναποτελεσματική πολιτική τους.

    Το βιολί τους αυτοί, το πρεστίζ τους. Το πρεστίζ της ευρωπαικής ιδέας - μαϊμού χρειάζεται μία στρατιά διψασμένων αναλώσιμων συμβασιούχων που καλείται να σηκώσει το βάρος της παραπάνω πολιτικής και ένα νέο δίκτυο των διαμορφωτών της μόδας που θα καταστήσει πλουσιότερους όσους επενδύουν στα πανευρωπαϊκά νεανικά όνειρα, τους βιβλιοπώλες και τους συγγραφείς των εγχερειδίων της «επιτυχίας», τους «καθηγητές» που δήθεν διδάσκουν τα κόλπα και των ‘κομπιουτεράδων’ με τα πακέτα ασκήσεων.

   Η ευρωπαϊκή ιδέα του σήμερα μεταφράζεται τελικά στις πλασματικές συμμετοχές των δεκάδων χιλιάδων  νέων υποψηφίων για μία θέση στο «όνειρο», στα εκατομμύρια των περιττών συνεδρίων και των χλιδάτων τραπεζωμάτων στους βαφτισμένους «επίσημους» και στους παχυλούς μισθούς ξεμυάλισης και απομύζησης των φτιαγμένων «ταλέντων» του ιδιωτικού τομέα. Και όπως όλες οι καπιταλιστικές μεγαλοκατασκευές, θριαμβεύει με τα δώρα των Δαναών, κερδίζοντας πάντα μέσω συνειδησιακών συμβιβασμών σε ταυτόχρονους πολλαπλούς αποδέκτες. 

   Η λύση φαντάζει εξωπραγματική και ενάντια στις αρχές δράσης του παρόντος συστήματος "Ευρώπη για τους ευρωκράτες" αλά "τέχνη για την τέχνη"...Χρειάζεται επαναπροσανατολισμός στόχων, ώστε να ξεφύγουμε από την πολιτική που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μία απομονωμένη ΕΕ, μισητή από όλους, αναποτελεσματική και αργοκίνητη σαν ένας ανίκανος γίγαντας. Μία ΕΕ κοντά στον πολίτη με πολιτικές που αλλάζουν την καθημερινότητά του προς το καλύτερο, χωρίς ανούσια περιττά έξοδα . Με μειωμένα οφέλη στους καρεκλοκένταυρους ευρωκράτες, ώστε το κίνητρο για νέο που θα θέλει να δώσει εξετάσεις δεν θα πρέπει να είναι τα χρήματα, αλλά η επιθυμία του να συνεισφέρει στην ανασύσταση της ευρωπαϊκής ιδέας του Σούμαν, του Μπριαντ και του Μονέ.  Η μειωμένη μοιραία ζήτηση σε συνδυασμό με την διαθεσιμότητα πολλαπλών θέσεων (που θα προκύψουν από καταργήσεις θέσεων συμβασιούχων που ούτως ή άλλως δουλεύουν όπως οι μόνιμοι) και αξιοκρατικότερων διαδικασιών πρόσληψης βασισμένοι στα προσόντα του κάθενος, σημαίνει ΕΕ των πραγματικά ικανοτέρων υπαλλήλων με δικαιότερους και αποδοτικότερους στόχους.

   Η γειτονιά του Εuropean Quarter εκπέμπει την αντίθεση. Την αντίθεση μεταξύ της ανθρώπινης φύσης του τι θέλω και του τι κάνω, την  αντίθεση μεταξύ της θεωρίας και της πράξης, την αντίθεση μεταξύ της προσπάθειας και του αποτελέσματος, του πλήθους και της δύναμης, του βήματος εμπρός για μία "ιδέα" και του βήματος πίσω για ένα παγιωμένο "συμφέρον". Την αντίθεση του κατεστημένου και της εφικτής αλλαγής.