ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ

Όταν ήμασταν μικροί, στο σχολείο, θυμάμαι καμιά φορά οι καθηγητές μας πετούσαν ατάκες μεγάλων προσωπικοτήτων για να τις θυμόμαστε, να τις σκεφτόμαστε με προβληματισμό και καμιά φορά να τις εφαρμόζουμε κιόλας. (Μιλώ για τα χρόνια πριν την εισβολή του Κοέλιο που με τις καραμελένιες αμπελοφιλοσοφίες του κούρνιαξε στις εφηβικές αγκαλιές και κατέστησε τις πάσης φύσεως ατάκες trendy). Τα «γνωμικά» εκείνα λοιπόν ήταν και πιασάρικα και για πρόλογο για την Έκθεση… Έτσι μάθαμε πχ για το Βολταίρο και το ελεύθερο δικαίωμα έκφρασης, για το Ρήγα με την ελευθερία, τον Ιησού για τους αλλήλους, για τον Αινστάιν με τα σύμπαντά του, τα σοφά αρχαιοελληνικά ρηθέντα και άλλα ωραία, μεγάλα λόγια. Τελικά φαίνεται ότι αυτή η διδαχή μας στιγμάτισε ως χώρα. Από τότε κάθε «μεγάλη προσωπικότητα» στη χώρα μας αρέσκεται στο να πετά ατάκες. Ατάκες με τις οποίες διαμορφώθηκε η χθεσινή και σημερινή μας αντίληψη για τη χώρα μας. Τι να πρωτοθυμηθεί λοιπόν κανείς… Ειλικρινά εγώ γελώ περισσότερο με το «Σεμνά και Ταπεινά» του Κωστάκη, ειδικά όταν το αντιπαραβάλω με τον Ρουσόπουλο και τον Λιάπη για παράδειγμα. Πλάκα είχε και ο Γιωργάκης που κάθε εβδομάδα «εγκαινίαζε» κάτι «νέο» και του είχαν μάθει τη λέξη «ευνομούμενος» και την πετούσε συχνά. Του Γιωργάκη του άρεζε να αποκαλεί το μπουρδέλο ευνομούμενη χώρα και ο κόσμος τον πίστευε. Το όνομα του βέβαια έχει συνδεθεί με το υπέροχο «Λεφτά υπάρχουν», τότε που οι πέτρες δεν τον πίστεψαν, τον πίστεψε όμως ο ελληνικός λαός και τον ψήφισε με αυτοδυναμία. Ιστορικές μπαρούφες ειπώθηκαν από άλλα «άξια φρούτα» της ελληνικής πολιτικής σκηνής όπως τον Βουλγαράκη –το off-shore guy- με το «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» και φυσικά το «τώρα αγοράζουμε» του Γιάννου που παρότρυνε εκατομμύρια Έλληνες να παίξουν στο χρηματιστήριο πριν τους παρασύρει το ωστικό κύμα της σκασμένης φούσκας. Μεσ’ την καρδιά μας πάντα θα μένει το αλησμόνητο «Τσοβόλα, δωσ’ τα όλα» του Ανδρέα που άνοιξε το χορό του Ζαλόγγου, το οποίο παίρνει λόγω διάδοσης και παλαιότητας την πρώτη θέση. Αντίθετα μάλλον φαίνεται να ξεχάστηκε το «οι αγανακτισμένοι είναι μαλάκες» του Θ. Πάγκαλου που έδειξε έτσι τον σεβασμό του για τους συμπατριώτες του στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων. Κρίμα. Τέτοια ατάκα δεν πετιέται κάθε μέρα! Ο Θόδωρος προηγουμένως είχε πετάξει το αποστομωτικά ειλικρινές «Μαζί τα φάγαμε» εξισώνοντας τις ευθύνες πολιτικών και λαού και τις διατροφικές ανάγκες του ίδιου και του μέσου “homo sapiens”. Προφανώς εννοούσε τα λεφτά που υπήρχαν, αυτά που επικαλέστηκε ο Γιώργος πιο πάνω. Διασκεδαστικότατος μέχρι δακρύων ο Σημίτης μας έφτιαχνε με επικές λέξεις που σε πιαναν εξ’ απήνης και έσκαγε το χειλάκι σου όπως «το μακέτο, η πιότητα, κλπ». Μοναδικός, οσκαρικός καλλιτέχνης! Σήμερα ο Αντωνάκης έχει την τιμητική του. Ο Αντωνάκης έχει συνδέσει το όνομά του με ένα καλοκάγαθο ήρωα παραμυθιών. Τον κ. Πλεόνασμα. Ο κ. Πλεόνασμα, είναι ένας ρωμαλέος νέος που ζει στο Κάστρο «Καπιταλισμός», συνεργάζεται με μία καλή νεράϊδα, την διδα “Success Story” και οι δύο μαζί θα σώσουν την γλυκιά Ελλάδα από το κακό μάγο με ένα μαγικό ραβδάκι. Ο κακός μάγος μεταμορφώνεται συνεχώς. Πότε γίνεται ΣΥΡΙΖΑ, πότε συνταξιούχος, πότε δημόσιος υπάλληλος κλπ. Φέτος τον Γενάρη - για να αφήσουμε τα παραμύθια - αγωνιούμε ξαφνικά όλοι για το πότε «θα βγούμε στις αγορές». Στα μέσα του 2014 ή πάμε για το 15? Πάμε στοίχημα! Είναι κάτι όπως το αστείο με το μετρό της Θεσσαλονίκης ή το «το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις» ? Φυσικά ως χώρα της κραιπάλης και της πλάκας, οι πολιτικοί μας διασκεδάζουν καθημερινώς με παροιμιώδεις διαλόγους στο κοινοβούλιο (ειδικά στις Επιτροπές) που μας χαρίζει το νο1 κανάλι για κωμωδίες «η Βουλή ΤV». Και σ’ αυτό το σημείο έχω μία νέα πρόταση να κάνω στο θίασο: ένα νέο χαράτσι. Ένα νέο χαράτσι που θα ονομαστεί «χαράτσι αφέλειας», ίσως το μοναδικό που αξίζει να πληρώνουμε. Γιατί μόνο εμείς σε ολάκαιρη την οικουμένη θα μπορούσαμε να ακούμε όλα αυτά 40 χρόνια και να σας έχουμε και πάλι κυβέρνηση και να μαστουρώνουμε κάθε μέρα με μίζες, διαφθορές, τρομοκρατίες και εγκλήματα. Όλα γεννήματα δικά σας. ΥΓ: Ζητώ συγγνώμη που ξεχνώ από τη Βίβλο «Λόγια μεγάλων Ελλήνων κωμικών» τις ατάκες κάποιων ανάμεσά σας. Σταμάτησα να βλέπω συστηματικά «Καραγκιόζη» εδώ και πολλά χρόνια.

ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΒΑΣΤΑΝΕ...

Δεν ξέρω αν η χθεσινή συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπορεί να είναι απλά μία παρένθεση ενεργούς συμμετοχής πολιτών και ειδικά νέων ανθρώπων στα κεκταινόμενα, αλλά χθες για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό, ένιωσα όμορφα για τα νέα από την πατρίδα.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, επαγγελματικού χώρου, κομματικών καταβολών, κοινωνικών στρωμάτων, διαδήλωσαν ειρηνικά, σε πολλές πόλεις ταυτόχρονα, κάτω από μία κοινή φωνή που διαλαλούσε τη λέξη «Αγανάκτηση». Αγανάκτηση για όλους.

Μία διαμαρτυρία, με μία λέξη-φωτιά και άηχα για να πάει παντού, διασάλευσε την ησυχία των βαρόνων του Κοινοβουλίου, των θιασωτών τους καναλαρχών και της ελιτίστικης παρέας των μεγαλοεπιχειρηματιών και golden boys φίλων τους….,τόσο πολύ που όταν είδαν ότι δεν μπορούσαν να την ελέγξουν, προτίμησαν να την αποσιωπήσουν...

Η αποσιώπηση του γεγονότος, είναι παραδοχή ήττας σήμερα για τους αποδέκτες του μηνύματος. Γιατί για πρώτη φορά είδαν ότι αυτή την εκδήλωση –που προήλθε από τη δύναμη του λαού και κανενός ελεγχόμενου συνδικαλιστικού τους φορέα- δεν μπόρεσαν να την καπηλευθούν με τις σημαίες τους – αν και πολύ θα ήθελαν- ούτε να την αγγίξουν με τις δηλώσεις τους. Και πραγματοποιήθηκε τέλεια, γιατί ζυμώθηκε αυθόρμητα μέσα στην καρδιά των νέων ανθρώπων, που –με παρακίνηση ή χωρίς – θέλαν να δείξουν ότι είναι εδώ, ότι δεν γουστάρουν κανέναν πάνω από το κεφάλι τους, ότι δεν χρειάζονται το συντονιστή τους, ότι μπορούν να διαδώσουν τα μηνύματά τους – μηνύματα ανθρωπιάς, συμπόρευσης, αλληλεγγύης και αγάπης- μέσα από το δίκιο των αιτημάτων τους και μέσα από την ανάγκη τους να φωνάξουν για ό,τι τους πνίγει....να φωνάξουν για την αλλαγή που χρειάζεται η κοινωνία μας.

Μηνύματα που είναι διαχρονικά, μηνύματα που κάνουν το γύρο του κόσμου. Δεν μπορούν οι εξουσιολάγνοι να κλείσουν τα αυτιά τους όταν οι νέοι άνθρωποι φωνάζουν. Όσο και αν φιμώνουν το λόγο τους από τα κανάλια που ελέγχουν με την προπαγάνδα τους, δεν μπορούν να αντέξουν τη δύναμη τους που μπήκε σε κάθε σπίτι Έλληνα και Ελληνίδας σήμερα. Δεν μπορούν να στείλουν ούτε το στρατό τους –τους ένστολους και τους κουκουλοφόρους τους- για να τα βάλουν με τους νέους...Αυτούς τους νέους, τους νέους της συμμετοχής και όχι της αποχής, τους νέους που ξέρουν να σκέφτονται, δεν τους βαστάνε.

Δυστυχώς όμως βαστάνε ακόμα τα κομματοπαίδια τους. Αυτούς που γαλούχησαν από μωρά μέσα στα 40 χρόνια του κομματικού τους κράτους, εξαπολύοντας τον ιστό των πελατιακών τους μηχανισμών από το σχολείο και το πανεπιστήμιο. Αυτούς τους νέους που ακόμα έχουν αυτιά μόνο για τις Σειρήνες της άρπα κόλας, του ωχαδερφισμού, του εύκολου πλουτισμού και του βολέματος, που δυστυχώς έτσι έμαθαν. Τα παιδιά θύματα της ελλειπούς εκπαίδευσης, των realities, των μεσημεριανών, του Θρύλου και του Βάζελου και των προτύπων του τίποτα.

Χθες δόθηκε η πρώτη ρωγμή στο σάπιο καθεστώς που θέλει τους ανθρώπους άβουλα όντα. Που τους θέλει πειραματόζωα, για να τους χρησιμοποιεί όποτε θέλει για να κλείνει στόματα, σκέψεις και συνειδήσεις. Χθες νίκησαν αυτοί που κοιτάζουν μπροστά και δεν γυρίζουν πίσω. Χθες νίκησαν αυτοί που έχουν στα χέρια τους τα μέσα για να αλλάξουν την κατάσταση. Έτσι απλά. Λιτά και δωρικά. Συμμετοχή και σιωπηρή διαμαρτυρία. Συνέχεια. Δεν θέλει ούτε πανώ, ούτε σημαίες, ούτε συνθήματα.

Μακάρι, να δούμε τη στροφή. Ο τόπος θα έχει ελπίδα όταν πιο πολλοί νέοι κατέβουν για να διαμαρτυρηθούν για τα προβλήματα της κοινωνίας συλλήβδην, παρά για τα συμφέροντά του επαγγελματικού τους κλάδου, για το κόμμα που (ακόμα?) υποστηρίζουν ή για την αγαπημένη τους ομάδα. Ο τόπος θα έχει ελπίδα όταν οι πολυθρονάτοι νέοι της εποχής του "Βig Brother", των "Shoot 'em up" και του "Cosmopolitan", αλλά και οι άλλοι, οι δήθεν ψευτοτρέντιδες επαναστάτες του "Εmo", του "γουστάρω αναρχία" και των καταλήψεων για το τίποτα, αντιληφθούν γιατί αξίζει να παλεύεις και να διεκδικείς. Και πάντα υπάρχει ελπίδα ότι και οι άλλοι μπορεί να αλλάξουν...ας ελπίσουμε ότι το κύμα θα γιγαντωθεί και θα τους πάρει όλους στο πέρασμά του...